Dagboek deel 101 Eventjes weer 'verdwijnen'...
zaterdag, 29-09-2012
Om 05:00 uur zat ik al beneden.
Snipverkouden en wakker gemaakt door de herrie bij de studenten hiernaast.
We kregen een klein briefje in de bus met een uitnodiging voor een feest bij hun. Ze zullen wel gedacht hebben: "Al wie er komt zal niet klagen.." Drie (!) studentenhuizen samen bouwden een feessie...tot een uur of zes vanmorgen.....!
De "Boemboemboem-herrie" was niet van de lucht en vulde mijn slaapkamer ondanks gesloten ramen en neergelaten rolluiken. Ook mijn kale kop onder het kussen stoppen mocht niet baten. Ik geloof dat ze dat tegenwoordig "muziek" noemen. Maar ja: slechte muziek is wat onze jeugd graag hoort, goede muziek is wat wij als jeugd graag hoorden...zullen we maar zeggen.
En zo zit ik hier dus: stapel zakdoeken dichtbij, grote kan koffie naast me en een muziekie van Opwekking vlindert zachtjes uit de boxjes. Dat heb ik wel nodig, want zó opgewekt ben ik niet. Integendeel: eigenlijk zit ik hier gewoon ontzettend zielig te zijn. 't Is veel te stil in huis; de wederhelft is voor een weekend de hort op en ik zit hier maar met tranende ogen van verkoudheid, snotterend en proestend.
Kan er alsjeblieft even iemand een klein beetje medelijden met mij hebben..?!
De huiskamer is wel een beetje een zooitje, maar ach...niet naar kijken, dan zie ik het ook niet, hehehe. Straks, ergens in de middag, ruim ik wel op, misschien, als ik er aan toe kom, als ik er aan denk. (..) Nu eerst nog maar eens een stevige hete bak leut. En dan maar eens langzaam een beetje 'normaal' worden. Nou ja..normaal.. Wie normaal is, werpe de eerste steen. Ik buk wel...
Hihi, ik zit dit te lezen en onwillekeurig moet ik om mezelf lachen. Geen betere spot, dan zelfspot. En voor de oplettende lezer: het beurt nog een beetje op ook!
Oh ja, die spreuk over die steen is trouwens van S. Carmiggelt, één van mijn favoriete schrijvers. Door de jaren heen heb ik altijd spreuken verzameld en langzaam maar zeker is dat een beetje een hobby van me geworden. Ettelijke honderden heb ik er nu en ik pluk ze overal vandaan. Bierviltjes, spreuken die ergens in een café op een wc-deur gegeklad zijn, tegeltjes die bij mensen thuis hangen en soms maak ik ze ook wel zelf. In verreweg de meeste zit toch wel een wijsheid of een vrolijke noot of zelfs een lekker sarcastische grap.
Maar goed, ondertussen doet de hete damp van mijn koffie m'n brilleglazen beslaan en terwijl ik die schoonpoets moet ik opeens even terugdenken aan een bezoekje van een oud-ouderling-en herder van onze vorige gemeente. Samen met z'n vrouw kwamen ze afgelopen week effies 'een bakkie doen'. Terwijl we aan de klets waren kwam het gesprek als vanzelf op mijn bekering. Hoe m'n leventje eruit zag vóór die tijd, wat m'n bekering met me gedaan heeft en hoe het me veranderd heeft van een agressief, zeer licht ontplofbaar zwaar explosief in een veel geduldiger en zachter iemand, die door de Heer op zeker moment zelfs geschikt bevonden werd om, na 46 jaar alleen te zijn geweest, met één van Zijn kinderen te trouwen.(!!) Ik raakte een beetje op de praatstoel en voor ik het goed en wel in de gaten had, was ik honderduit aan het vertellen over Zijn Liefde voor mij en ondanks dat ik het al vele malen verteld had, raakte ik toch weer een beetje in ontroering.
Jullie, mijn vaste lezers, hebben dat hele proces uitgebreid kunnen volgen in mijn dagboek-delen, waarin ik vertelde over die decennia durende haat en wat dat met mij deed. Zo heb ik wel eens tranen met tuiten huilend achter de toetsen gezeten, totaal wanhopig en intens, intens verdrietig.
Het wonderlijke daarbij was dat mijn geweldige SuperGod heel stilletjes, maar duidelijk merkbaar het diepe verlangen in mij legde om te vergeven. Maar dat "wíllen" vergeven nog geen vergeving wás, daar kan ík over meepraten! Dat was een heel proces, waarbij ik heel langzaam leerde te denken van "zij verdient mijn vergeving niet" naar "IK verdien het niet om te blijven haten". Haat maakt je lelijk, van binnen èn van buiten. Het was zo'n ongelooflijke bevrijding te ontdekken dat ik op zeker moment kón vergeven en dat onmiddelijk daarna een diep verlangen groeide naar mijn moeder. Een oprecht, werkelijk oprecht 'houden van'. Ik denk er eigenlijk niet meer zo vaak aan, maar als dat wel eens het geval is, besef ik telkens opnieuw hóé wonderlijk het wèrkelijk is. Dan bekruipt me steeds weer dat intense gevoel van geluk en geborgenheid. Zelfs nu, nu ik hier snotverkouden zielig zit te proesten, krijg ik toch weer dat heerlijke gevoel van toen en dat voelt goed. Nee, het is allang niet meer die euforie, of een misplaatste poging dat geluksgevoel vast te houden; het is nu iets anders. Laten we zeggen: de vlinders zijn weg en die 'prille verliefdheid' heeft inmiddels plaats gemaakt voor een vastere vorm van 'houden van'. Maar ook dáárin zit dat heerlijke gevoel, alleen is dat nu een meer geworteld geluk, geworteld in de ervaring en (dus) wetenschap van de liefde van de Heer, slechts een ietsiepietsie rijper dan na mijn bekering maar toch...
Nu kwam die oud-ouderling met het idee dat ik dit alles maar eens in een beknopte vorm moest oppennen, dus zeg maar: een soort getuigenis en dan zou hij dat laten plaatsen op de pagina van de kerk. Ik voelde me best geëerd dat hij mijn verhaal de moeite waard vond. En ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik dat best zou willen, alleen...diezelfde eerlijkheid gebied mij óók om te bekennen dat ik niet in de verste verte zou weten hoe ik dát moet doen. Bepalen wat essentieel is en besluiten wat weg gelaten kan worden... Oh mèèn, dat is een bijna schier onmogelijke opgave! Misschien moet ik maar eens iemand vragen, die mijn verhaal 'van buiten' ziet. Die kan objectiever bepalen wat essentieel is en wat niet, terwijl het toch míjn verhaal blijft.
En natuurlijk: die oh zo wonderlijke liefde staat absoluut centraal!
Wie weet, misschien komt het er wel een keer van....
Effe weer een bakkie halen, hoor. Zo terug....
Ahhh...heerlijk! Bakkie leut, houtkacheltje aan. Deze jongen komt vandaag niet buiten de deur!
No way, hozee! Lekker kneuteren, mezelf verliezend in het schrijven. Eigenlijk is dat alweer veel te lang geleden, terwijl ik dat toch zó graag doe. Maar ja, het komt er vaak niet van, hè? En dat, terwijl ik nu in principe alle tijd heb, sinds ik ben afgekeurd. Weet je, ik kan me nog goed herinneren hoe ik wel eens uit de nachtdienst thuiskwam en vrijwel meteen achter de toetsen dook, om vervolgens weer tot de werkelijkheid te komen om 18:00 u. 's avonds, vier uurtjes voor ik weer aan de bak moest! Als dat niet 'jezelf verliezen' is, weet ik het niet meer... Maar wát een lol heb ik altijd in dit schrijven gehad, héérlijk! Gewoon, zonder specifiek idee of onderwerp in m'n hoofd, lekker voor me uit schrijven en maar zien wat de "pen" gaat doen. Bijna, alsof m'n korte vingertjes een heel eigen leven leiden en zo van het ene naar het andere onderwerp fladderen als een wispelturig vlindertje.
En zo denk ik, terwijl de vingertjes hun ding doen, nog terug aan die oud-ouderling. Pratend over die liefde kwamen we ook nog lichtjes aan het filosoferen over datgene, wat niet in die liefde thuishoort, of wat daar niet van getuigt. Bijvoorbeeld kwaadsprekerij. Er waren wel meer voorbeelden, maar deze pik ik er even uit. Op een bepaald moment vroegen we ons af, of wíj ons daar wel eens schuldig aan maken. En ontegenzeggelijk moet ik dat in alle eerlijkheid bekennen: ja, ìk wèl... Natuurlijk, ik heb al veel geleerd, maar toch..af en toe wil mijn oude natuur het nog wel eens overnemen. Helemaal, wanneer ik onrechtvaardigheid bespeur. Of dat nu binnen de gemeente is of daarbuiten: mijn 'ietwat' overontwikkeld rechtvaardigheids-gevoel kan mij nogal eens al te stellig maken, met het gevolg dat ik boos wordt op of over iemand. En geloof me, lieve lezer, boosheid is een extreem slechte raadgever! Waar boosheid is, kan geen liefde zijn... Niet voor niets luidt het gezegde: "Pas op wat je denkt, vóór je het weet heb je het gezegd.."
Zelf heb ik dat aan den lijve ondervonden in mijn oude gemeente en daarbuiten. Of iemand nu al dan niet op een juiste wijze handelt; diegene IS en BLIJFT een kind van de Heer en is, net als ikzelf ook maar gewoon "Werk In Uitvoering". Wij mensen hebben nu eenmaal de vervelende eigenschap niet volmaakt te zijn en dus is het niet geheel ondenkbaar, dat er zo hier en daar nogal eens iets fout kan gaan. Volgens mij is de beste methode om met die fouten om te gaan, een hele grote dosis liefde en al evenveel humor en wijsheid, tegelijkertijd bedenkende dat "in elke fout ook de oplossing verborgen ligt". Maar goed, dat wetende betekent nog niet dat ik me daar dus altijd aan hou. Zo ben ik me er goed van bewust dat niet alle kwaad van de duivel komt, maar dat het vaak ook of júíst de verleiding is in onszèlf, die ervoor zorgt dat we ons niet op elk moment laten leiden door die zo essentiele liefde. Ook niet geheel onbelangrijk daarin is deze: "Iemand beledigen is als een steen in een modderpoel gooien: men besmeurt alleen zichzelf!"
"Ja hoor! Daar komt ie weer áán met z'n spreuken!"
-Ja. Leuk, hè?
"Waarom maak je geen spreukenboek, man!?"
-Iemand was mij al voor...een paar duizend jaar geleden...
Zó!
En dan ga ik nu iets doen, wat ik nog niet eerder gedaan heb vandaag: eens even wat te eten maken. Ik gíér nl. van de honger....uhh..trek.
Wie weet tot later en tot die tijd:
Vriendelijkheid in woorden schept vertrouwen.
Vriendelijkheid in denken schept diepte.
Vriendelijkheid in geven schept liefde.
In Zijn Liefde,
Sebo Hilberts
.
.
dinsdag 25 augustus 2015
Dagboek deel 100 Het oordeel geveld...
Dinsdag, 17-07-2012
Vier jaren ben ik lid geweest van onze gemeente.
Zoals ik met grote regelmaat schreef, was het heerlijk om me zo thuis te voelen. Ik was er op m'n plek en er was eenheid. Ik was volledig ingeburgerd en maakte volwaardig deel uit van deze kerk en had er allerlei taken.
Later, toen ik getrouwd was nam ook mijn vrouw enkele taken op zich in de gemeente. Zo was zij de grote kracht achter de beamer tijdens de zondagse diensten en ietsje later nam ze het coördinatieschap van de Alpha cursus op zich. Deze cursus werd ook in onze kerk gegeven en het sprak bijna vanzelf dat ook ik in het team zou stappen.
Zo gebeurde het dat we elke dinsdagavond om half zes in de kerk waren om de tafels klaar te zetten en te dekken voor de zo bij Alpha behorende gezamenlijke maaltijd. Voorbereiding, bidstond voor de aanvang en later, met de cursisten de maaltijd, inleiding en gespreksgroepjes. Een geweldige tijd waarin ik nu ook zèlf mocht ervaren hoe andere mensen via Alpha tot bekering kwamen, zoals dat destijds mij is overkomen.
Het is alweer enige tijd geleden dat mijn vrouw en ik onze gemeente verlaten hebben en naar een andere gemeente gaan. De reden van ons vertrek was bijzonder vervelend en over en weer zijn dan ook wat minder leuke woorden gevallen.
Kijk...daar komt dan de mens achter de christen naar boven. Of moet ik zeggen: de oude natuur, die we met onze bekering hebben afgelegd.
Paulus zegt hierover in Romeinen 8:4b:
"Ons leven wordt immers niet langer beheerst door onze eigen natuur, maar door de Geest."
Wel, het moge duidelijk zijn: in zo'n situatie hebben wij ons duidelijk niet door de Geest laten leiden maar door onze eigen oude natuur. En dat die natuur nou niet bepaald meegaand en begripvol is, weet iedereen, die Sebo kent....
Resultaat: al heel snel kan ikzelf (en kunnen velen met mij) "hard maken" hóé fout de leiders van de kerk wel niet zijn! Mensen die evenzo zijn vertrokken, zoeken steun bij elkaar. Praten met elkaar over wat hen is overkomen en uiteraard is iedereen het met elkaar eens: de leiders zitten fout en ons treft geen blaam. Basta!
Nu, enige tijd later en inmiddels wortelend in een nieuwe gemeente, denk ik: "Heb ik hier niet iets essentieels fout gedaan?" En het antwoord is al snel: Ja!
Samen met anderen heb ik mensen, die tóch al een zware taak hebben in feite veroordeeld!
Paulus was ook arrogant en stijfkoppig, net als de leiders van deze kerk, maar....was God niet heel duidelijk in Paulus aan het werk? En zoja, zou de Heer dan ook niet heel duidelijk aan het werk zijn in de harten van deze kerkleiders? Zijn zij om hun arrogantie soms minder goede christenen dan ikzelf en/of anderen met mij?
Gelukkig hebben wij de Here God om daarover te oordelen, want als het aan ons ligt....
"Have you already judged someone today?!"
Dinsdag, 17-07-2012
Vier jaren ben ik lid geweest van onze gemeente.
Zoals ik met grote regelmaat schreef, was het heerlijk om me zo thuis te voelen. Ik was er op m'n plek en er was eenheid. Ik was volledig ingeburgerd en maakte volwaardig deel uit van deze kerk en had er allerlei taken.
Later, toen ik getrouwd was nam ook mijn vrouw enkele taken op zich in de gemeente. Zo was zij de grote kracht achter de beamer tijdens de zondagse diensten en ietsje later nam ze het coördinatieschap van de Alpha cursus op zich. Deze cursus werd ook in onze kerk gegeven en het sprak bijna vanzelf dat ook ik in het team zou stappen.
Zo gebeurde het dat we elke dinsdagavond om half zes in de kerk waren om de tafels klaar te zetten en te dekken voor de zo bij Alpha behorende gezamenlijke maaltijd. Voorbereiding, bidstond voor de aanvang en later, met de cursisten de maaltijd, inleiding en gespreksgroepjes. Een geweldige tijd waarin ik nu ook zèlf mocht ervaren hoe andere mensen via Alpha tot bekering kwamen, zoals dat destijds mij is overkomen.
Het is alweer enige tijd geleden dat mijn vrouw en ik onze gemeente verlaten hebben en naar een andere gemeente gaan. De reden van ons vertrek was bijzonder vervelend en over en weer zijn dan ook wat minder leuke woorden gevallen.
Kijk...daar komt dan de mens achter de christen naar boven. Of moet ik zeggen: de oude natuur, die we met onze bekering hebben afgelegd.
Paulus zegt hierover in Romeinen 8:4b:
"Ons leven wordt immers niet langer beheerst door onze eigen natuur, maar door de Geest."
Wel, het moge duidelijk zijn: in zo'n situatie hebben wij ons duidelijk niet door de Geest laten leiden maar door onze eigen oude natuur. En dat die natuur nou niet bepaald meegaand en begripvol is, weet iedereen, die Sebo kent....
Resultaat: al heel snel kan ikzelf (en kunnen velen met mij) "hard maken" hóé fout de leiders van de kerk wel niet zijn! Mensen die evenzo zijn vertrokken, zoeken steun bij elkaar. Praten met elkaar over wat hen is overkomen en uiteraard is iedereen het met elkaar eens: de leiders zitten fout en ons treft geen blaam. Basta!
Nu, enige tijd later en inmiddels wortelend in een nieuwe gemeente, denk ik: "Heb ik hier niet iets essentieels fout gedaan?" En het antwoord is al snel: Ja!
Samen met anderen heb ik mensen, die tóch al een zware taak hebben in feite veroordeeld!
Paulus was ook arrogant en stijfkoppig, net als de leiders van deze kerk, maar....was God niet heel duidelijk in Paulus aan het werk? En zoja, zou de Heer dan ook niet heel duidelijk aan het werk zijn in de harten van deze kerkleiders? Zijn zij om hun arrogantie soms minder goede christenen dan ikzelf en/of anderen met mij?
Gelukkig hebben wij de Here God om daarover te oordelen, want als het aan ons ligt....
"Have you already judged someone today?!"
Dagboek deel 099 Wat ís dat toch...?!
donderdag, 04-11-2010
Sinds 5 december 2007 heb ik nu mijn 'Puntje', m'n eigen weblogje.
Dat is op een maandje na drie jaar.
Tijd om eens even stil te staan bij dit feit..
En dat doe ik in dit (inmiddels 100ste) dagboekdeel.
Honderd??? Zijn het écht al hónderd delen? Wat heb ik allemaal al geschreven?
Wat is er in die tijd allemaal gebeurd? Wat is er met MIJ gebeurd in die bijna drie jaar?
Natuurlijk: mijn vaste lezers weten dat allemaal wel, maar als ik nu eens kort terugkijk met een blik van: "..in verkorte vogelvlucht zien wat er in die periode allemaal gebeurd is en veranderd is.."
Op 7 november 2007 kwam ik tot bekering en, zonder christelijke familieleden, vrienden of kennissen surfde ik me suf op het internet, alle kennis en info in me opzuigend. Een beetje als een spons die maar niet verzadigd kon worden.
In notime (m'n tweede kerkbezoek) vond ik, na m'n angst en schaamte te hebben overwonnen, via de Alpha-cursus een fijne thuisgemeente en amper een half jaar later was ik lid.
Zomaar opeens zat ik op 9 augustus 2008 op een bankje in het park in Deventer, samen met een hele lieve meid uit Oldebroek. Een christen, en..net als ik altijd 'relatie-loos' geweest. "Gevonden" via een christelijke dating-site. (...gevonden??..mehoela!!! Gestúúrd..!!)
En nog geen jaar later (5 juni 2009) liep ik zomaar ineens rond met een trouwring aan m'n vinger..
Het heeft heel veel strijd gekost om m'n altijd vrijgezelle en gezellige vrijheid op te geven. Vanaf nu 'moest' ik leven binnen een 'bepaald stramien' en waren er bepaalde 'regels' waar ik me aan me moest houden. Ik kan je vertellen, lieve lezer, dat mijn vrouw en ik allebei heel wat innerlijke strijd hebben geleverd! Niet dat zij ook háár vrijheid bevocht, maar juist strijd leverde om MIJN hang daarnaar deels te leren accepteren en alleen dáár aan te vechten, waar nodig.
Inmiddels zielsgelukkig getrouwd kreeg ik te maken met een falende rikketik, moest geopereerd worden, raakte m'n baan kwiijt en moest nóg enkele malen onder het mes.
Leuk, zeker voor een meissie dat net getrouwd is en denkt nú eindelijk een gelukkig getrouwd leven te kunnen gaan leiden. Nou...dat werd leiden met een lange "ij"...
Overtuigd christen, (rare term eigenlijk, want kun je wel een christen zijn, een volgeling van Christus, als je (nog) níét overtuigd bent??) ( Ja, dat kán....zie Thomas !), wat ik inmiddels was heeft het me bepaald geen praktische winst gebracht! Integendeel: elke dag is een nieuwe strijd om mijzelf over te geven aan Hem Die alles beter weet dan ik.
Mezelf overgeven, in gebed, in het dagelijks leven, in de gemeente, enz. enz. is een nagenoeg dagelijkse strijd!
Nee, het gaat nog steeds niet van een 'leien dakje' en dat zal ook nooit het geval zijn. Eerlijk is eerlijk: hoe arrogant Paulus ook was..híér sloeg hij toch ècht de spijker op de kop...
Inmiddels ben ik aanbeland bij vandaag.
Hoe ziet mijn 'dag van vandaag' eruit?
Ondanks het ontbreken van een baan bevind ik mezelf momenteel in heerlijk rustig vaarwater.
Alles is weer gezond (naar mijn maatstaf), alle ziekenhuistaferelen zijn weer even achter de rug en dagelijks hebben m'n meissie en ik de volgende routine:
Lekker langzaam wakker worden, in elkaars armen kruipen, elkaar vragen of we lekker geslapen hebben en dan nog even lekker zo blijven liggen...
In alle turbulente groei die ik heb meegemaakt kan ik rustig zeggen: hoe gezegend ik ook ben, hoe goed ik het nu ook heb,...altijd zal er die strijd blijven. Die 'eeuwig durende' strijd om mezelf over te geven aan Hem, de Allerhoogste.
ECHTE overgave, jezelf ècht overgeven aan God en dán Zijn allesomvattende liefde ervaren ervaren..dat is voor mij het ultieme doel.
Dat éne doel..die ultieme liefde ervaren...wat ís dat toch?
Wát maakt dat wij, nietige mensjes, daar zóó afhankelijk van zijn en dat tegelijkertijd tóch zóó'afstoten...
Wij, de christenen, kunnen de ander niet Overtuigen van Zijn liefde. We kunnen hooguit GÉtuigen van Zijn liefde, door tenminste onszelf te verhouden tot de ander in vergevingsgezindheid, geduld, medeleven, compassie. En niet om onszelf te strelen, maar enkel omdat Hij het óók zo deed en..omdat de ander het verdient...
1 Korintiers 13
De liefde
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde."
donderdag, 04-11-2010
Sinds 5 december 2007 heb ik nu mijn 'Puntje', m'n eigen weblogje.
Dat is op een maandje na drie jaar.
Tijd om eens even stil te staan bij dit feit..
En dat doe ik in dit (inmiddels 100ste) dagboekdeel.
Honderd??? Zijn het écht al hónderd delen? Wat heb ik allemaal al geschreven?
Wat is er in die tijd allemaal gebeurd? Wat is er met MIJ gebeurd in die bijna drie jaar?
Natuurlijk: mijn vaste lezers weten dat allemaal wel, maar als ik nu eens kort terugkijk met een blik van: "..in verkorte vogelvlucht zien wat er in die periode allemaal gebeurd is en veranderd is.."
Op 7 november 2007 kwam ik tot bekering en, zonder christelijke familieleden, vrienden of kennissen surfde ik me suf op het internet, alle kennis en info in me opzuigend. Een beetje als een spons die maar niet verzadigd kon worden.
In notime (m'n tweede kerkbezoek) vond ik, na m'n angst en schaamte te hebben overwonnen, via de Alpha-cursus een fijne thuisgemeente en amper een half jaar later was ik lid.
Zomaar opeens zat ik op 9 augustus 2008 op een bankje in het park in Deventer, samen met een hele lieve meid uit Oldebroek. Een christen, en..net als ik altijd 'relatie-loos' geweest. "Gevonden" via een christelijke dating-site. (...gevonden??..mehoela!!! Gestúúrd..!!)
En nog geen jaar later (5 juni 2009) liep ik zomaar ineens rond met een trouwring aan m'n vinger..
Het heeft heel veel strijd gekost om m'n altijd vrijgezelle en gezellige vrijheid op te geven. Vanaf nu 'moest' ik leven binnen een 'bepaald stramien' en waren er bepaalde 'regels' waar ik me aan me moest houden. Ik kan je vertellen, lieve lezer, dat mijn vrouw en ik allebei heel wat innerlijke strijd hebben geleverd! Niet dat zij ook háár vrijheid bevocht, maar juist strijd leverde om MIJN hang daarnaar deels te leren accepteren en alleen dáár aan te vechten, waar nodig.
Inmiddels zielsgelukkig getrouwd kreeg ik te maken met een falende rikketik, moest geopereerd worden, raakte m'n baan kwiijt en moest nóg enkele malen onder het mes.
Leuk, zeker voor een meissie dat net getrouwd is en denkt nú eindelijk een gelukkig getrouwd leven te kunnen gaan leiden. Nou...dat werd leiden met een lange "ij"...
Overtuigd christen, (rare term eigenlijk, want kun je wel een christen zijn, een volgeling van Christus, als je (nog) níét overtuigd bent??) ( Ja, dat kán....zie Thomas !), wat ik inmiddels was heeft het me bepaald geen praktische winst gebracht! Integendeel: elke dag is een nieuwe strijd om mijzelf over te geven aan Hem Die alles beter weet dan ik.
Mezelf overgeven, in gebed, in het dagelijks leven, in de gemeente, enz. enz. is een nagenoeg dagelijkse strijd!
Nee, het gaat nog steeds niet van een 'leien dakje' en dat zal ook nooit het geval zijn. Eerlijk is eerlijk: hoe arrogant Paulus ook was..híér sloeg hij toch ècht de spijker op de kop...
Inmiddels ben ik aanbeland bij vandaag.
Hoe ziet mijn 'dag van vandaag' eruit?
Ondanks het ontbreken van een baan bevind ik mezelf momenteel in heerlijk rustig vaarwater.
Alles is weer gezond (naar mijn maatstaf), alle ziekenhuistaferelen zijn weer even achter de rug en dagelijks hebben m'n meissie en ik de volgende routine:
Lekker langzaam wakker worden, in elkaars armen kruipen, elkaar vragen of we lekker geslapen hebben en dan nog even lekker zo blijven liggen...
In alle turbulente groei die ik heb meegemaakt kan ik rustig zeggen: hoe gezegend ik ook ben, hoe goed ik het nu ook heb,...altijd zal er die strijd blijven. Die 'eeuwig durende' strijd om mezelf over te geven aan Hem, de Allerhoogste.
ECHTE overgave, jezelf ècht overgeven aan God en dán Zijn allesomvattende liefde ervaren ervaren..dat is voor mij het ultieme doel.
Dat éne doel..die ultieme liefde ervaren...wat ís dat toch?
Wát maakt dat wij, nietige mensjes, daar zóó afhankelijk van zijn en dat tegelijkertijd tóch zóó'afstoten...
Wij, de christenen, kunnen de ander niet Overtuigen van Zijn liefde. We kunnen hooguit GÉtuigen van Zijn liefde, door tenminste onszelf te verhouden tot de ander in vergevingsgezindheid, geduld, medeleven, compassie. En niet om onszelf te strelen, maar enkel omdat Hij het óók zo deed en..omdat de ander het verdient...
1 Korintiers 13
De liefde
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde."
Dagboek deel 098 Durf gelukkig te zijn
Dinsdag, 21-09-2010
Zo, hèhè... Eindelijk weer eens tijd voor een nieuw deel...
Tsja, zo vloog het ene na het andere deel uit m’n vingers en zo is er opeens niet of nauwelijks een woord geschreven.
Maar ja, ik had wèl een goed excuus: ik was veel te druk met zusters plagen, vrouw ongerust maken, pacemakers verslijten en tal van andere leuke afleidingen.
Maar zoals dat zovaak gaat met ‘leuke’ dingen: aan alle leuke dingen komt een eind! En dus: daar zit ik dan..
Nu moet er weer zonodig serieus aan schrijven worden gedacht, aan het (eindelijk) eens catalogiseren van alle in 2010 gemaakte foto’s en films, aan het opnieuw opvullen en bijhouden van m’n weblog en nog vele, vele andere zeer ‘vervelende’ zaken... Wat is het leven toch hard, hè?
Okee, alle gekheid op een stokkie en nu serieus aan de slacht...uhh...slag.
Allereerst even dit: sinds 10 mei j.l. zijn Greet en ik op een soortement “dieet”. Dat wil zeggen, dat we geen halve kilo vlees p.p./p.d. meer eten maar juist veel vis, weinig vlees, veel groente, weinig aardapp., veel fruit, weinig saus, geen of weinig vet, etc. etc. etc.
Natuurlijk ligt elke dag de verleiding op de loer en daar zijn we allebei behoorlijk vatbaar voor! Zeker ikzelf, want ik hou niet alleen van eten; nee, ik vind het ook erg leuk om te koken... Dus, OPLETTEN! geblazen, met als gevolg dat we als een stel ouwe zeuren in de supermarkt echt elk etiketje lezen. “Hoeveel zit hierin, wat zit daar in...” Je ziet nog net niet het winkelpersoneel kijken en denken: “Hier, daar heb je Jut & Jul ook weer..meneer en mevrouw de Bok.. Hebben thuis zeker niks te lezen...” “Zijn drie uur binnen, lezen elk potje en pakje en gaan dan weer naar buiten met een trosje tomaten uit de reclame...”
Bijwijze van ‘revalidatie’ zijn we rond die tijd ook langzaam begonnen met af en toe een klein stukje te wandelen, een eindje te fietsen of even op de hometrainer te oefenen.
Inmiddels zijn we zover dat we de hele achterhoek hebben doorkruist, de hele N.O.-kant van Overijsel, en de omgeving van Goor/Delden/Hengevelde/Rietmolen/Beckum/Boekelo, enz. Ook zijn het Lutterzand, Aamsveen, Buursezand, “Hof te Boekelo”, kasteel Twickel en “Het Overijsels Landschap” ons niet geheel vreemd meer. Als we gaan fietsen, gaat er van alles mee: fietskaarten, koffie, cup-a-soup, brood, fruit, gekookt eitje, (calorie-arme) snoepjes en nog veel meer van dat soort ongein. Bepakt en bezakt en gewapend met de (onafscheidelijke) camera en extra batterijen zoeken we dan de leukste routes, weggetjes en paadjes en zo fietsen we op één dag in een redelijk tempo toch nog een kilometertje of 60/70 !! Als iemand me dat een half jaar geleden verteld zou hebben, zou ik hem aangekeken hebben en gevraagd hebben “of hij wel alle taschen im schrank had” ofzo...
Maar het is toch heus waar! De conditie vlíégt vooruit..en tegelijkertijd...vliegen de kilo’s eraf.
Enkel door gewoon gezond en calorie-arm te eten en véél meer te bewegen zijn we samen 30 kilo afgevallen, zij 17 kg. en ik 13 kg.!! Dat is gigantisch veel en wij snappen er dan ook niets van! Veel mensen zeggen ons, dat dat niet gezond is, maar zoals reeds gezegd: we eten normaal, we ‘snaaien’ niet meer en doen niet meer aan tussendoortjes. En..dat is heel veel minder dan we voorheen deden. Nog slechts heel weinig vet, terwijl we daarvoor niet terugschrokken van ‘s avonds om 23:00 nog een broodje shoarma met lekker veel knoflooksaus, daarvóór (bij de tv) elk een halve droge worst (of een hele..), een zak chips en wat borrelnootjes en nog dáárvoor, tegen 20:00, koffie met enkele koeken, en ga zo maar door...
Bijkomend neveneffect is dat onze omvang dan ook danig was toegenomen en nu weer is afgenomen...
Resultaat dáárvan is een steeds dringender behoefte aan een nieuwe garderobe. Alleen moeten we dan wèl kleren kopen “op de krimp” en niet meer “op de groei”, want we zijn er nog niet... Ons streven is 75 te worden...in kilo’s, niet in jaren!
Zo zie je maar, eigenlijk gaat alles best wel heel erg naar wens in huize Hilberts.
We houden erg veel van elkaar, leven steeds dichter bij elkaar, we praten steeds dichter langs elkaar heen èn we worden steeds gezonder, hebben de dingetjes lichamelijk en geestelijk echt wel een beetje voor elkaar, dus eigenlijk zijn we best wel heel erg gelukkig..
En dát is wel anders geweest!!
We mogen met een gerust geweten stellen, dat wij onze portie stress inmiddels wel gehad hebben, zowel in fysieke als in emotionele zin..! Maar nu is er rust. Geen enkele vorm van stress, maar simpelweg: rust. Van een wild schuimende rivier zijn we nu beland in een zijtak, waar het water heerlijk zachtjes kabbelt. En dat is best wel even wennen, hoor! Ik heb steeds de neiging om m’n nek uit te steken om te kunnen zien of er niet weer een stroomversnelling of waterval voor ons ligt. Bijna, alsof ik er elk moment wéér één verwacht. Zoiets van: “Jaja..juich maar niet te vroeg..! Wel vaker leek het goed te gaan en dan ineens was er tóch wéér iets mis...!”
Dat, in combinatie met een ernstig zieke zus en zwager, maakt dat ik af en toe niet goed gelukkig durf te zijn. Dat is het! Alsof ik “nog niet” gelukkig mág zijn van mezelf.”Eerst dat andere voor elkaar hebben...Eerst maar eens afwachten of het wel goed blijft gaan...” Eigenlijk is het best een vreemde ontdekking in mijn gevoel: (nog) niet gelukkig mogen/durven zijn...
Daar moet ik toch eens iets aan gaan doen.
Maar niet nú.. Nú ga ik eerst een poosje bezig met enkele filmpjes over onze fietstochtjes en andere uitstapjes, dus voor nu eerst:
Tot de volgende keer...!
In dankbaarheid en liefde voor mijn Heer,
Sebo
Dinsdag, 21-09-2010
Zo, hèhè... Eindelijk weer eens tijd voor een nieuw deel...
Tsja, zo vloog het ene na het andere deel uit m’n vingers en zo is er opeens niet of nauwelijks een woord geschreven.
Maar ja, ik had wèl een goed excuus: ik was veel te druk met zusters plagen, vrouw ongerust maken, pacemakers verslijten en tal van andere leuke afleidingen.
Maar zoals dat zovaak gaat met ‘leuke’ dingen: aan alle leuke dingen komt een eind! En dus: daar zit ik dan..
Nu moet er weer zonodig serieus aan schrijven worden gedacht, aan het (eindelijk) eens catalogiseren van alle in 2010 gemaakte foto’s en films, aan het opnieuw opvullen en bijhouden van m’n weblog en nog vele, vele andere zeer ‘vervelende’ zaken... Wat is het leven toch hard, hè?
Okee, alle gekheid op een stokkie en nu serieus aan de slacht...uhh...slag.
Allereerst even dit: sinds 10 mei j.l. zijn Greet en ik op een soortement “dieet”. Dat wil zeggen, dat we geen halve kilo vlees p.p./p.d. meer eten maar juist veel vis, weinig vlees, veel groente, weinig aardapp., veel fruit, weinig saus, geen of weinig vet, etc. etc. etc.
Natuurlijk ligt elke dag de verleiding op de loer en daar zijn we allebei behoorlijk vatbaar voor! Zeker ikzelf, want ik hou niet alleen van eten; nee, ik vind het ook erg leuk om te koken... Dus, OPLETTEN! geblazen, met als gevolg dat we als een stel ouwe zeuren in de supermarkt echt elk etiketje lezen. “Hoeveel zit hierin, wat zit daar in...” Je ziet nog net niet het winkelpersoneel kijken en denken: “Hier, daar heb je Jut & Jul ook weer..meneer en mevrouw de Bok.. Hebben thuis zeker niks te lezen...” “Zijn drie uur binnen, lezen elk potje en pakje en gaan dan weer naar buiten met een trosje tomaten uit de reclame...”
Bijwijze van ‘revalidatie’ zijn we rond die tijd ook langzaam begonnen met af en toe een klein stukje te wandelen, een eindje te fietsen of even op de hometrainer te oefenen.
Inmiddels zijn we zover dat we de hele achterhoek hebben doorkruist, de hele N.O.-kant van Overijsel, en de omgeving van Goor/Delden/Hengevelde/Rietmolen/Beckum/Boekelo, enz. Ook zijn het Lutterzand, Aamsveen, Buursezand, “Hof te Boekelo”, kasteel Twickel en “Het Overijsels Landschap” ons niet geheel vreemd meer. Als we gaan fietsen, gaat er van alles mee: fietskaarten, koffie, cup-a-soup, brood, fruit, gekookt eitje, (calorie-arme) snoepjes en nog veel meer van dat soort ongein. Bepakt en bezakt en gewapend met de (onafscheidelijke) camera en extra batterijen zoeken we dan de leukste routes, weggetjes en paadjes en zo fietsen we op één dag in een redelijk tempo toch nog een kilometertje of 60/70 !! Als iemand me dat een half jaar geleden verteld zou hebben, zou ik hem aangekeken hebben en gevraagd hebben “of hij wel alle taschen im schrank had” ofzo...
Maar het is toch heus waar! De conditie vlíégt vooruit..en tegelijkertijd...vliegen de kilo’s eraf.
Enkel door gewoon gezond en calorie-arm te eten en véél meer te bewegen zijn we samen 30 kilo afgevallen, zij 17 kg. en ik 13 kg.!! Dat is gigantisch veel en wij snappen er dan ook niets van! Veel mensen zeggen ons, dat dat niet gezond is, maar zoals reeds gezegd: we eten normaal, we ‘snaaien’ niet meer en doen niet meer aan tussendoortjes. En..dat is heel veel minder dan we voorheen deden. Nog slechts heel weinig vet, terwijl we daarvoor niet terugschrokken van ‘s avonds om 23:00 nog een broodje shoarma met lekker veel knoflooksaus, daarvóór (bij de tv) elk een halve droge worst (of een hele..), een zak chips en wat borrelnootjes en nog dáárvoor, tegen 20:00, koffie met enkele koeken, en ga zo maar door...
Bijkomend neveneffect is dat onze omvang dan ook danig was toegenomen en nu weer is afgenomen...
Resultaat dáárvan is een steeds dringender behoefte aan een nieuwe garderobe. Alleen moeten we dan wèl kleren kopen “op de krimp” en niet meer “op de groei”, want we zijn er nog niet... Ons streven is 75 te worden...in kilo’s, niet in jaren!
Zo zie je maar, eigenlijk gaat alles best wel heel erg naar wens in huize Hilberts.
We houden erg veel van elkaar, leven steeds dichter bij elkaar, we praten steeds dichter langs elkaar heen èn we worden steeds gezonder, hebben de dingetjes lichamelijk en geestelijk echt wel een beetje voor elkaar, dus eigenlijk zijn we best wel heel erg gelukkig..
En dát is wel anders geweest!!
We mogen met een gerust geweten stellen, dat wij onze portie stress inmiddels wel gehad hebben, zowel in fysieke als in emotionele zin..! Maar nu is er rust. Geen enkele vorm van stress, maar simpelweg: rust. Van een wild schuimende rivier zijn we nu beland in een zijtak, waar het water heerlijk zachtjes kabbelt. En dat is best wel even wennen, hoor! Ik heb steeds de neiging om m’n nek uit te steken om te kunnen zien of er niet weer een stroomversnelling of waterval voor ons ligt. Bijna, alsof ik er elk moment wéér één verwacht. Zoiets van: “Jaja..juich maar niet te vroeg..! Wel vaker leek het goed te gaan en dan ineens was er tóch wéér iets mis...!”
Dat, in combinatie met een ernstig zieke zus en zwager, maakt dat ik af en toe niet goed gelukkig durf te zijn. Dat is het! Alsof ik “nog niet” gelukkig mág zijn van mezelf.”Eerst dat andere voor elkaar hebben...Eerst maar eens afwachten of het wel goed blijft gaan...” Eigenlijk is het best een vreemde ontdekking in mijn gevoel: (nog) niet gelukkig mogen/durven zijn...
Daar moet ik toch eens iets aan gaan doen.
Maar niet nú.. Nú ga ik eerst een poosje bezig met enkele filmpjes over onze fietstochtjes en andere uitstapjes, dus voor nu eerst:
Tot de volgende keer...!
In dankbaarheid en liefde voor mijn Heer,
Sebo
Dagboek deel 097 Een wonder?
Maandag 10-05-2010
Zo, daar was ik dan weer!
Zoals ik al zei, heeft het een hele poos geduurd, maar dat heeft dan ook zo z’n redenen. Allereerst was daar het herstel van de operatie. Dat ging (en gaat) weliswaar heel voorspoedig, maar er kwam ook veel vermoeidheid bij kijken. Lichamelijk èn geestelijk vergt het nl. heel wat om met een wonder om te leren gaan...
Zo voelt het voor mij in ieder geval en ik ben er van overtuigd dat het om niets anders gaat dan dát...
Hoe anders is het mogelijk dat ik uit een neerwaartse spiraal omhoog gehaald werd, zonder dat machines daarbij konden helpen. Integendeel: zo lag ik aan een externe pacemaker en tóch ging de hartslag steeds verder omlaag, tot ie op een bepaald moment nog maar 18 was. Stel je voor: waar een hartslag van 80/90 p/min. normaal is, was die nu nog maar 18! Het klinkt misschien dramatisch, maar in feite betekent dat niets anders dan dat ik bezig was te sterven. Zo wás het en zo voelde het en ik was me van elke seconde bewust.
Ik voelde me wegzinken en raakte om beurten in totale paniek of in een vreemd soort berusting; te moe om nog terug te vechten. Pas na een minuut of twintig was ik ‘stabiel laag’. De hartslag daalde niet verder en uiteindelijk kon men beginnen met de eigenlijke operatie.
En toen die eenmaal achter de rug was, was ik een pacemaker rijker...
Amper twee dagen later mocht ik al naar huis en kon het herstellen/revalideren beginnen. En dat voelt eigenlijk een beetje als een tweede wonder want ik ken mezelf simpelweg niet meer terug!!
Het is niet te filmen wat ik in zó korte tijd allemaal weer kan! Dingen die ik al jarenlang niet meer deed, gewoon omdat ik daar de conditie, kracht of uithouding niet meer voor had. Als ik de trap opliep moest ik bovenaan eerst stoppen, vóórdat ik verderliep naar de slaapkamer. Als ik ergens in de stad liep met anderen, moest ik om de 80 a 100 meter even stoppen om op adem te komen en fietsen kon ik alleen nog maar op een zodanig tempo, dat een klein kind op een driewieler me moeiteloos bij kon houden. Praten en wandelen tegelijk ging al helemaal niet meer zonder dat ik om de haverklap een pufje nodig had van het een of ander.
En nu?
Ik fiets met gemak anderhalf uur op een tempo van ongeveer 22 km/uur door de landerijen, naar de markt of door de bossen. Lekker met z’n tweetjes de bossen doorkruisen en genieten van het heerlijke voorjaar, met al haar frisgroene kleuren en bladergeuren. Bij de hartrevalidatie loop ik op zo’n band een half uur op een tempo van 11 km/uur wat buiten, in de praktijk, neerkomt op zo’n 8 km/uur en dat hou ik rustig een uur vol. En het roken? Wat dacht je hiervan: sinds 7 maart, de zondagavond vóór de operatie, geen sigaret meer aangeraakt! Niet dat ik er geen moeite mee heb hoor, maar tot nu toe hou ik het prima vol. Het is goed te doen!
Tot zover eerst even de praktische kant van de dingen.
Over de meer emotionele kant hiervan valt veel meer te vertellen!
Wat bijvoorbeeld te denken van alle twijfel, angst en zelfs paniek, wanneer de dingen helemaal fout dreigden te gaan? Of van de voorzichtige blijdschap als het weer goed ging en de teleurstelling, als het dan tóch weer fout ging..
Natuurlijk ging dat alles ons allebei niet in de kouwe kleren zitten en het zal je dan ook niet verbazen als ik zeg dat ons geloof af en toe een flinke deuk leek op te lopen.
Maar goed, over al deze dingen later meer.
Nu is het tijd voor een lekkere wandeling in het bos achter de universiteit....
Voor nu eerst weer even de groetjes en
God’s warmte,
Sebo
Maandag 10-05-2010
Zo, daar was ik dan weer!
Zoals ik al zei, heeft het een hele poos geduurd, maar dat heeft dan ook zo z’n redenen. Allereerst was daar het herstel van de operatie. Dat ging (en gaat) weliswaar heel voorspoedig, maar er kwam ook veel vermoeidheid bij kijken. Lichamelijk èn geestelijk vergt het nl. heel wat om met een wonder om te leren gaan...
Zo voelt het voor mij in ieder geval en ik ben er van overtuigd dat het om niets anders gaat dan dát...
Hoe anders is het mogelijk dat ik uit een neerwaartse spiraal omhoog gehaald werd, zonder dat machines daarbij konden helpen. Integendeel: zo lag ik aan een externe pacemaker en tóch ging de hartslag steeds verder omlaag, tot ie op een bepaald moment nog maar 18 was. Stel je voor: waar een hartslag van 80/90 p/min. normaal is, was die nu nog maar 18! Het klinkt misschien dramatisch, maar in feite betekent dat niets anders dan dat ik bezig was te sterven. Zo wás het en zo voelde het en ik was me van elke seconde bewust.
Ik voelde me wegzinken en raakte om beurten in totale paniek of in een vreemd soort berusting; te moe om nog terug te vechten. Pas na een minuut of twintig was ik ‘stabiel laag’. De hartslag daalde niet verder en uiteindelijk kon men beginnen met de eigenlijke operatie.
En toen die eenmaal achter de rug was, was ik een pacemaker rijker...
Amper twee dagen later mocht ik al naar huis en kon het herstellen/revalideren beginnen. En dat voelt eigenlijk een beetje als een tweede wonder want ik ken mezelf simpelweg niet meer terug!!
Het is niet te filmen wat ik in zó korte tijd allemaal weer kan! Dingen die ik al jarenlang niet meer deed, gewoon omdat ik daar de conditie, kracht of uithouding niet meer voor had. Als ik de trap opliep moest ik bovenaan eerst stoppen, vóórdat ik verderliep naar de slaapkamer. Als ik ergens in de stad liep met anderen, moest ik om de 80 a 100 meter even stoppen om op adem te komen en fietsen kon ik alleen nog maar op een zodanig tempo, dat een klein kind op een driewieler me moeiteloos bij kon houden. Praten en wandelen tegelijk ging al helemaal niet meer zonder dat ik om de haverklap een pufje nodig had van het een of ander.
En nu?
Ik fiets met gemak anderhalf uur op een tempo van ongeveer 22 km/uur door de landerijen, naar de markt of door de bossen. Lekker met z’n tweetjes de bossen doorkruisen en genieten van het heerlijke voorjaar, met al haar frisgroene kleuren en bladergeuren. Bij de hartrevalidatie loop ik op zo’n band een half uur op een tempo van 11 km/uur wat buiten, in de praktijk, neerkomt op zo’n 8 km/uur en dat hou ik rustig een uur vol. En het roken? Wat dacht je hiervan: sinds 7 maart, de zondagavond vóór de operatie, geen sigaret meer aangeraakt! Niet dat ik er geen moeite mee heb hoor, maar tot nu toe hou ik het prima vol. Het is goed te doen!
Tot zover eerst even de praktische kant van de dingen.
Over de meer emotionele kant hiervan valt veel meer te vertellen!
Wat bijvoorbeeld te denken van alle twijfel, angst en zelfs paniek, wanneer de dingen helemaal fout dreigden te gaan? Of van de voorzichtige blijdschap als het weer goed ging en de teleurstelling, als het dan tóch weer fout ging..
Natuurlijk ging dat alles ons allebei niet in de kouwe kleren zitten en het zal je dan ook niet verbazen als ik zeg dat ons geloof af en toe een flinke deuk leek op te lopen.
Maar goed, over al deze dingen later meer.
Nu is het tijd voor een lekkere wandeling in het bos achter de universiteit....
Voor nu eerst weer even de groetjes en
God’s warmte,
Sebo
Dagboek deel 096 Bang..
Zaterdag, 06-03-2010
En daar zit ik dan...
Eigenlijk heb ik helemaal niet zoveel te vertellen, maar dat zal jullie de laatste tijd wel opgevallen zijn. Zo ontzettend veel schrijf ik niet meer. Dat komt niet, omdat ik geen zin meer heb, maar er zijn gewoon andere dingen die belangrijk worden. Langzaam maar zeker nemen die de plaats in, die mijn schrijven altijd innam.
Ben ik daar blij mee, of heb ik daar vrede mee? Eigenlijk niet. Helemaal niet. Het overkomt me gewoon en af en toe betrap ik mezelf erop dat ik een onvrede in me voel, die ik op dat moment niet echt kan verklaren, maar op een later tijdstip besef ik dan opeens wat het was/is. Maar dan is het vaak al te laat om er ook echt voor te gaan zitten. Nu is zo’n tijdstip...
Voor de zoveelste keer zat ik eigenlijk alleen maar een poos zinloos te internetten en de hele tijd voelde ik een zekere onvrede. En op het moment dat ik het besefte dacht ik eraan te schrijven, maar ja...wat moest ik dan schrijven? Dus zat ik maar een poosje naar een leeg scherm te kijken, zonder echt te weten wat ik moest doen.
Wat heb ik eigenlijk te melden? Is het nog wel de moeite waard? Waarom zou ik het nog doen?
En opeens schiet me te binnen: ooit ben ik deze weblog begonnen met hem op te dragen en te geven aan de Here God. Op 5 december 2007, iets meer dan twee jaar geleden. Wat schreef ik toen? Hoe vol was ik van de Here Jezus? Hoe enthousiast was ik en hoe emotioneel werd ik daar soms van! Is dat alles nu zomaar opeens langzaam wegge-ebt? Wat is er eigenlijk over van die zo bekende en oh zo gewenste euforie? En betekent dat dat mijn geloof langzaam maar zeker wegebt?
Absoluut niet! Hoewel er soms twijfel is en de dingen vaak zo ‘gewoon’ lijken, geloof ik nog steeds heilig in het grote wonder van onze Heer en Heiland!
Misschien is het eerder een soort natuurlijke groei, die iedereen doormaakt. Je kent dat misschien wel: dat heel lang gewenste nieuwe huiskamer-interieur komt er eindelijk en die eerste weken of zelfs maanden ben je helemaal lirysch en wil je het aan iedereen laten zien. Avond aan avond koester je je in je nieuwe inrichting en voel je je heerlijk tussen je nieuwe spulletjes en je nieuwe sfeertje. Maar naarmate de tijd verstrijkt, raak je gewend aan de nieuwe indeling, de spulletjes, de omgeving en het zo gekoesterde nieuwe sfeertje. Langzaam maar zeker worden de dingen wat ‘gewoner’ en voel je je ook wat ‘normaler’. En op een zeker moment vind je het niet meer bijzonder, maar hóórt het gewoon bij je. Wat eerst zo nieuw was, werd langzaam een deel van jou en hoewel je weet dat dat ene beeldje in het raam staat, ‘zie’ je het niet echt meer. Integendeel: het beeldje valt pas weer op, als het van z’n plaats is gehaald en ergens anders is neergezet. Dan valt je ineens die lege plek op en denk je: “Wat stond daar ook alweer..?”
En zó voel ik me op dit moment een beetje...
Ik zie in m’n gevoel een lege plek en denk opeens: “Wat zat daar ook alweer? Oh ja, die euforie! Waar is dat eigenlijk gebleven..??”
In gedachten kijk ik even rond in m’n hart, op zoek naar dat gevoel. Maar ik vind het niet. Het is vast ergens, maar misschien kijk ik er nu even overheen. Dat hart van mij is nu ook zó vol van andere dingen, dat het eigenlijk wel logisch is dat ik erover heen kijk.
Zoveel andere dingen nemen nu even een belangrijke plaats in, dat er in feite even geen ruimte meer is voor euforie.
Straks, als alles achter de rug is, kan ik beginnen met de ‘grote voorjaars-schoonmaak’ in m’n hartje. Maar nu moet ik me eerst concentreren op de dingen die komen gaan. Welke dat zijn? Wel, dat heb ik al eens verteld: de hartoperatie. Die brengt wel zoveel dingen met zich mee, dat er weinig tijd en ruimte overblijft voor andere zaken. De afgelopen weken heb ik dan ook ongelooflijk veel in het ziekenhuis doorgebracht voor allerlei onderzoeken en testen.
Afgelopen vrijdag hebben we de ‘screening’ gehad: een aantal onderzoekjes, groepsgewijze voorlichting, individuele voorlichting, vragenlijsten, gesprekken met chirurgen, anestesisten, fisiotherapeuten, intensive-care verplegers, etc. etc. Van 8:30 u. tot 13:30 u. waren we in het ziekenhuis! Vijf lange uren..!!
Uiteindelijk kregen we te horen dat we ons aanstaande zondag om 19:00 moeten melden voor de opname in Enschede en dan krijgen we ook te horen van een dienstdoende chirurg om hoelaat ik die maandagochtend aan de beurt ben. Men vertelde ons al dat de operatie naar alle waarschijnlijkheid om 08:15 u. is.
Aanvankelijk was ik vrij rustig en lakoniek onder de wetenschap dat ik geopereerd moest worden, maar naarmate het moment dichterbij komt voel ik me toch nerveuzer worden. Inmiddels zie ik er als een berg tegenop en zou ik het liefst heel hard wegrennen! Maar ja..daar heb ik de conditie niet voor en bovendien wordt het daar natuurlijk niet echt veel beter van.. Rust is momenteel van groot belang. En berusting, vooral berusting! We zeggen het wel zo vaak, maar ook werkelijk de dingen in God’s hand leggen en werkelijk vertrouwen dat Hij over ons waakt..dat is soms zóó moeilijk. Zeker op dit moment ervaar ik dat. Ik wil alles aan de goede zorg van de Here Jezus overlaten, maar tegelijkertijd ben ik ook zó bang... Wat, als de Heer heel andere bedoelingen heeft? Of: zal dít wel goed gaan en zal dát wel lukken? En bovenal: stel dat de Here God besluit dat mijn leven in Zijn ogen kompleet is, wat gebeurt er dan met mijn vrouw? Hoe zal het háár vergaan?
Jaja, ik weet wel dat ik me daar niet druk over moet maken, maar ik kan nu eenmaal niet tegen mijn gevoel zeggen: “Nee! Dat wil ik niet voelen!” Ontegenzeggelijk maak ik me toch af en toe een beetje zorgen, temeer daar ik nu eenmaal niet in het meest gezonde lichaam zit. Tsja..en dat gevoel wordt er niet minder op, naarmate het “uur U” dichterbij komt...
Maar goed, we zullen het gaan zien. De kaakchirurg viel achteraf ook heel erg mee, dus wie weet: misschien kijken we híér later ook weer lachend op terug, terwijl ik net de marathon van Rotterdam gelopen heb!
In ieder geval wil ik het volgende nog even kwijt:
Ik heb geen enkel idee hoelang ik uit de running ben, dus ik kan met geen mogelijkheid zeggen wanneer jullie weer van mij zullen ‘horen’.
Voor nu wil ik al mijn lezers heel erg bedanken voor een geweldige tijd en wie weet: misschien ben ik in no-time weer thuis en in dat geval zal ik uitgebreid verslag doen van mijn ziekenhuis-loopbaan. Als ik uit het ziekenhuis ontslagen wordt, zal dat in ieder geval het mooiste ontslag zijn in mijn hele leven!!
Tot slot wil ik jullie vragen om voor ons te bidden, maar ook voor de chirurg en assistenten. Dat Hij hen wijsheid en inzicht zal geven en alles zal leiden naar Zijn wil en dat Hij ons rust mag geven over de dingen, zoals ze zijn. We weten dat God álle dingen doet meewerken ten goede, dus ook deze dingen!
In God’s onmetelijke liefde en warmte,
Sebo Hilberts
Zaterdag, 06-03-2010
En daar zit ik dan...
Eigenlijk heb ik helemaal niet zoveel te vertellen, maar dat zal jullie de laatste tijd wel opgevallen zijn. Zo ontzettend veel schrijf ik niet meer. Dat komt niet, omdat ik geen zin meer heb, maar er zijn gewoon andere dingen die belangrijk worden. Langzaam maar zeker nemen die de plaats in, die mijn schrijven altijd innam.
Ben ik daar blij mee, of heb ik daar vrede mee? Eigenlijk niet. Helemaal niet. Het overkomt me gewoon en af en toe betrap ik mezelf erop dat ik een onvrede in me voel, die ik op dat moment niet echt kan verklaren, maar op een later tijdstip besef ik dan opeens wat het was/is. Maar dan is het vaak al te laat om er ook echt voor te gaan zitten. Nu is zo’n tijdstip...
Voor de zoveelste keer zat ik eigenlijk alleen maar een poos zinloos te internetten en de hele tijd voelde ik een zekere onvrede. En op het moment dat ik het besefte dacht ik eraan te schrijven, maar ja...wat moest ik dan schrijven? Dus zat ik maar een poosje naar een leeg scherm te kijken, zonder echt te weten wat ik moest doen.
Wat heb ik eigenlijk te melden? Is het nog wel de moeite waard? Waarom zou ik het nog doen?
En opeens schiet me te binnen: ooit ben ik deze weblog begonnen met hem op te dragen en te geven aan de Here God. Op 5 december 2007, iets meer dan twee jaar geleden. Wat schreef ik toen? Hoe vol was ik van de Here Jezus? Hoe enthousiast was ik en hoe emotioneel werd ik daar soms van! Is dat alles nu zomaar opeens langzaam wegge-ebt? Wat is er eigenlijk over van die zo bekende en oh zo gewenste euforie? En betekent dat dat mijn geloof langzaam maar zeker wegebt?
Absoluut niet! Hoewel er soms twijfel is en de dingen vaak zo ‘gewoon’ lijken, geloof ik nog steeds heilig in het grote wonder van onze Heer en Heiland!
Misschien is het eerder een soort natuurlijke groei, die iedereen doormaakt. Je kent dat misschien wel: dat heel lang gewenste nieuwe huiskamer-interieur komt er eindelijk en die eerste weken of zelfs maanden ben je helemaal lirysch en wil je het aan iedereen laten zien. Avond aan avond koester je je in je nieuwe inrichting en voel je je heerlijk tussen je nieuwe spulletjes en je nieuwe sfeertje. Maar naarmate de tijd verstrijkt, raak je gewend aan de nieuwe indeling, de spulletjes, de omgeving en het zo gekoesterde nieuwe sfeertje. Langzaam maar zeker worden de dingen wat ‘gewoner’ en voel je je ook wat ‘normaler’. En op een zeker moment vind je het niet meer bijzonder, maar hóórt het gewoon bij je. Wat eerst zo nieuw was, werd langzaam een deel van jou en hoewel je weet dat dat ene beeldje in het raam staat, ‘zie’ je het niet echt meer. Integendeel: het beeldje valt pas weer op, als het van z’n plaats is gehaald en ergens anders is neergezet. Dan valt je ineens die lege plek op en denk je: “Wat stond daar ook alweer..?”
En zó voel ik me op dit moment een beetje...
Ik zie in m’n gevoel een lege plek en denk opeens: “Wat zat daar ook alweer? Oh ja, die euforie! Waar is dat eigenlijk gebleven..??”
In gedachten kijk ik even rond in m’n hart, op zoek naar dat gevoel. Maar ik vind het niet. Het is vast ergens, maar misschien kijk ik er nu even overheen. Dat hart van mij is nu ook zó vol van andere dingen, dat het eigenlijk wel logisch is dat ik erover heen kijk.
Zoveel andere dingen nemen nu even een belangrijke plaats in, dat er in feite even geen ruimte meer is voor euforie.
Straks, als alles achter de rug is, kan ik beginnen met de ‘grote voorjaars-schoonmaak’ in m’n hartje. Maar nu moet ik me eerst concentreren op de dingen die komen gaan. Welke dat zijn? Wel, dat heb ik al eens verteld: de hartoperatie. Die brengt wel zoveel dingen met zich mee, dat er weinig tijd en ruimte overblijft voor andere zaken. De afgelopen weken heb ik dan ook ongelooflijk veel in het ziekenhuis doorgebracht voor allerlei onderzoeken en testen.
Afgelopen vrijdag hebben we de ‘screening’ gehad: een aantal onderzoekjes, groepsgewijze voorlichting, individuele voorlichting, vragenlijsten, gesprekken met chirurgen, anestesisten, fisiotherapeuten, intensive-care verplegers, etc. etc. Van 8:30 u. tot 13:30 u. waren we in het ziekenhuis! Vijf lange uren..!!
Uiteindelijk kregen we te horen dat we ons aanstaande zondag om 19:00 moeten melden voor de opname in Enschede en dan krijgen we ook te horen van een dienstdoende chirurg om hoelaat ik die maandagochtend aan de beurt ben. Men vertelde ons al dat de operatie naar alle waarschijnlijkheid om 08:15 u. is.
Aanvankelijk was ik vrij rustig en lakoniek onder de wetenschap dat ik geopereerd moest worden, maar naarmate het moment dichterbij komt voel ik me toch nerveuzer worden. Inmiddels zie ik er als een berg tegenop en zou ik het liefst heel hard wegrennen! Maar ja..daar heb ik de conditie niet voor en bovendien wordt het daar natuurlijk niet echt veel beter van.. Rust is momenteel van groot belang. En berusting, vooral berusting! We zeggen het wel zo vaak, maar ook werkelijk de dingen in God’s hand leggen en werkelijk vertrouwen dat Hij over ons waakt..dat is soms zóó moeilijk. Zeker op dit moment ervaar ik dat. Ik wil alles aan de goede zorg van de Here Jezus overlaten, maar tegelijkertijd ben ik ook zó bang... Wat, als de Heer heel andere bedoelingen heeft? Of: zal dít wel goed gaan en zal dát wel lukken? En bovenal: stel dat de Here God besluit dat mijn leven in Zijn ogen kompleet is, wat gebeurt er dan met mijn vrouw? Hoe zal het háár vergaan?
Jaja, ik weet wel dat ik me daar niet druk over moet maken, maar ik kan nu eenmaal niet tegen mijn gevoel zeggen: “Nee! Dat wil ik niet voelen!” Ontegenzeggelijk maak ik me toch af en toe een beetje zorgen, temeer daar ik nu eenmaal niet in het meest gezonde lichaam zit. Tsja..en dat gevoel wordt er niet minder op, naarmate het “uur U” dichterbij komt...
Maar goed, we zullen het gaan zien. De kaakchirurg viel achteraf ook heel erg mee, dus wie weet: misschien kijken we híér later ook weer lachend op terug, terwijl ik net de marathon van Rotterdam gelopen heb!
In ieder geval wil ik het volgende nog even kwijt:
Ik heb geen enkel idee hoelang ik uit de running ben, dus ik kan met geen mogelijkheid zeggen wanneer jullie weer van mij zullen ‘horen’.
Voor nu wil ik al mijn lezers heel erg bedanken voor een geweldige tijd en wie weet: misschien ben ik in no-time weer thuis en in dat geval zal ik uitgebreid verslag doen van mijn ziekenhuis-loopbaan. Als ik uit het ziekenhuis ontslagen wordt, zal dat in ieder geval het mooiste ontslag zijn in mijn hele leven!!
Tot slot wil ik jullie vragen om voor ons te bidden, maar ook voor de chirurg en assistenten. Dat Hij hen wijsheid en inzicht zal geven en alles zal leiden naar Zijn wil en dat Hij ons rust mag geven over de dingen, zoals ze zijn. We weten dat God álle dingen doet meewerken ten goede, dus ook deze dingen!
In God’s onmetelijke liefde en warmte,
Sebo Hilberts
Dagboek deel 095 De Liefde
Woensdag, 10-02-2010
Tsja, wat zal ik zeggen? Ik schrijf momenteel niet echt elke dag meer.
Dat heeft voor het overgrote deel te maken met het feit dat ik te pas en te onpas geen internet had. Vervolgens kon ik alleen schrijven op een klein laptopje, in de woonkamer.
“Nou èn?”, zou je misschien zeggen, maar zo werkt het niet helemaal. Het schrijft ook voor geen meter! Ik heb het nodig om lekker ontspannen achter m’n bureau te kunnen zitten. Mezelf terugtrekkend in ‘m’n eigen wereldje’ van gedachten en gevoelens, omringd door m’n eigen ‘sfeertje’, met een muziekje, kaarsje en een gedegen scherm en toetsenbord voor m’n neus.
Maar gelukkig: alles weer voor elkaar! Thanx to the misses..!! Jawel, waar ik nogal tamelijk ongeduldig en niet al te technisch ben, is mijn vrouw het toonbeeld van geduld, beschikkend over een behoorlijke dosis technisch vernuft!!
We zeggen wel eens: “Tel uw zegeningen.”, maar daar ben ik maar mee gestopt, want er bleef anders weinig tijd over voor andere zaken...
Dan nu iets anders..
Soms bekruipt me een beetje een onbehaaglijk gevoel.
Zie ik de dingen in een overdreven perspectief? Verwacht ik niet teveel van mijn mede-christen?
Vergeet ik af en toe niet dat christenen ook maar gewoon mensen zijn, met alle beperkingen die daar bij horen? Beperkingen zoals onverdraagzaamheid, arrogantie, betweterigheid, of wat dies meer zij..
Regelmatig kom ik het tegen. In m’n eigen gemeente, op internet, in boeken of gewoon op straat en ja: zelfs af en toe bij mezelf.
De snelheid en stelligheid waarmee christenen vaak oordelen (en dus ver-oordelen) is soms ronduit griezelig te noemen. “Kan ik jouw niet overtuigen van MIJN gelijk en dus JOUW ongelijk? Dan ben je bijvoorbaat verloren, want IK ben een christen, of ik heb meer ervaring cq bijbelkennis en dús ben JIJ fout!”
Zomaar even twee stukjes uit de bijbel:
-1 De liefde (1 Korintiers 13:1-13)
“1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.”
-2 De vrucht van de Geest (Galaten 5:22-26)
“22 Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, 23 zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft. 24 Wie Christus Jezus toebehoort, heeft zijn eigen natuur met alle hartstocht en begeerte aan het kruis geslagen. 25 Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst. 26 Laten we elkaar niet uit eigenwaan de voet dwarszetten en elkaar geen kwaad hart toedragen.
Waarom deze twee stukjes?
Wel, met de regelmaat van de klok volg ik bepaalde stukjes van een goede vriend en daar wordt dan af en toe op gereageerd door een andere vaste lezer. Deze reacties liepen uit op discussies waar maar geen eind aan leek te komen en dus ging men verder via e-mail. Dat is wat meer prive en ‘verstoort’ de weblog dan dus niet. Tot mijn vriend besloot dat verder discusieren geen zin had, omdat de één de ander niet kan begrijpen/invoelen en men daardoor eigenlijk steeds mijlenver langs elkaar heenpraat, hetgeen ontaardt in wederzijds onbegrip en onbehagen.
Op een zeker moment vroeg mijn vriend daarom die vaste lezer via die mail-conversaties om niet meer te reageren op zijn stukjes en de discussies te laten voor wat ze waren.
Dat kan.
Sterker nog: soms is het beter om in goede verstandhouding iets te beëindigen, dan maar gewoon door te gaan met ruzie of wrok als resultaat.
Maar wat schetst mijn verbazing?
Inplaats van dat de vaste lezer in diezelfde mail reageert op een volwassen/christelijke wijze en toon, laat hij een openbare reactie op die mail achter op het bewuste blog. Niet geadresseerd aan mijn vriend, maar aan de evt. andere lezers van diens weblog.
Dit was die “reactie”:
“Ik ga afscheid nemen van dit blog. Niet dat ik niet meer mee lees maar er is mij gevraagd niet meer te reageren, dat is namelijk niet goed voor zijn gezondheid.
DQ wil geen andere mening dan de zijne geventileerd zien op dit stukje www. en ik heb daar respect voor te tonen.
Een goede raad voor allen die hier willen reageren: wees vooral vriendelijk en meegaand. Wees begrijpend en warm. Ga niet tegen de mening van DQ in. Verwacht geen inhoudelijke tegenargumenten van DQ en dan gaat alles goed komen.
Vrijheid van meningsuiting wordt hier onder het mom van gevoelens de nek omgedraaid”
....
Ik las het en heb een poosje het geschrevene op me in laten werken. Was dít de manier waarop een kind van de Heer reageert? Dat kán toch niet? Temeer, omdat ik van mijn vriend na ruim 32 jaar met een gerust geweten kan zeggen, dat hij zó heel zeker niet in elkaar zit. Bovendien heeft de reageerder dat in alle discussies zelf ook mogen ervaren.
Dus: vanwaar deze ronduit rancuneuze en vijandige tekst en toon? Dat pást toch niet? Bij niemand, maar zeker niet bij een christen!
Men zegt wel eens: “Niets menselijks is ons vreemd.” Ik zeg dat zelf ook wel eens maar soms vraag ik me af of dat een constatering is, of een excuus...
Als het een constatering is, is het tegelijk een les om beter ons best te doen, maar als het een excuus wordt...
...wat blijft er dan nog over van 1 Korintiers 13, de liefde..??!
...en waar blijven dan die mooie vruchten, waar Galaten 5 over spreekt..?
Woensdag, 10-02-2010
Tsja, wat zal ik zeggen? Ik schrijf momenteel niet echt elke dag meer.
Dat heeft voor het overgrote deel te maken met het feit dat ik te pas en te onpas geen internet had. Vervolgens kon ik alleen schrijven op een klein laptopje, in de woonkamer.
“Nou èn?”, zou je misschien zeggen, maar zo werkt het niet helemaal. Het schrijft ook voor geen meter! Ik heb het nodig om lekker ontspannen achter m’n bureau te kunnen zitten. Mezelf terugtrekkend in ‘m’n eigen wereldje’ van gedachten en gevoelens, omringd door m’n eigen ‘sfeertje’, met een muziekje, kaarsje en een gedegen scherm en toetsenbord voor m’n neus.
Maar gelukkig: alles weer voor elkaar! Thanx to the misses..!! Jawel, waar ik nogal tamelijk ongeduldig en niet al te technisch ben, is mijn vrouw het toonbeeld van geduld, beschikkend over een behoorlijke dosis technisch vernuft!!
We zeggen wel eens: “Tel uw zegeningen.”, maar daar ben ik maar mee gestopt, want er bleef anders weinig tijd over voor andere zaken...
Dan nu iets anders..
Soms bekruipt me een beetje een onbehaaglijk gevoel.
Zie ik de dingen in een overdreven perspectief? Verwacht ik niet teveel van mijn mede-christen?
Vergeet ik af en toe niet dat christenen ook maar gewoon mensen zijn, met alle beperkingen die daar bij horen? Beperkingen zoals onverdraagzaamheid, arrogantie, betweterigheid, of wat dies meer zij..
Regelmatig kom ik het tegen. In m’n eigen gemeente, op internet, in boeken of gewoon op straat en ja: zelfs af en toe bij mezelf.
De snelheid en stelligheid waarmee christenen vaak oordelen (en dus ver-oordelen) is soms ronduit griezelig te noemen. “Kan ik jouw niet overtuigen van MIJN gelijk en dus JOUW ongelijk? Dan ben je bijvoorbaat verloren, want IK ben een christen, of ik heb meer ervaring cq bijbelkennis en dús ben JIJ fout!”
Zomaar even twee stukjes uit de bijbel:
-1 De liefde (1 Korintiers 13:1-13)
“1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.”
-2 De vrucht van de Geest (Galaten 5:22-26)
“22 Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, 23 zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft. 24 Wie Christus Jezus toebehoort, heeft zijn eigen natuur met alle hartstocht en begeerte aan het kruis geslagen. 25 Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst. 26 Laten we elkaar niet uit eigenwaan de voet dwarszetten en elkaar geen kwaad hart toedragen.
Waarom deze twee stukjes?
Wel, met de regelmaat van de klok volg ik bepaalde stukjes van een goede vriend en daar wordt dan af en toe op gereageerd door een andere vaste lezer. Deze reacties liepen uit op discussies waar maar geen eind aan leek te komen en dus ging men verder via e-mail. Dat is wat meer prive en ‘verstoort’ de weblog dan dus niet. Tot mijn vriend besloot dat verder discusieren geen zin had, omdat de één de ander niet kan begrijpen/invoelen en men daardoor eigenlijk steeds mijlenver langs elkaar heenpraat, hetgeen ontaardt in wederzijds onbegrip en onbehagen.
Op een zeker moment vroeg mijn vriend daarom die vaste lezer via die mail-conversaties om niet meer te reageren op zijn stukjes en de discussies te laten voor wat ze waren.
Dat kan.
Sterker nog: soms is het beter om in goede verstandhouding iets te beëindigen, dan maar gewoon door te gaan met ruzie of wrok als resultaat.
Maar wat schetst mijn verbazing?
Inplaats van dat de vaste lezer in diezelfde mail reageert op een volwassen/christelijke wijze en toon, laat hij een openbare reactie op die mail achter op het bewuste blog. Niet geadresseerd aan mijn vriend, maar aan de evt. andere lezers van diens weblog.
Dit was die “reactie”:
“Ik ga afscheid nemen van dit blog. Niet dat ik niet meer mee lees maar er is mij gevraagd niet meer te reageren, dat is namelijk niet goed voor zijn gezondheid.
DQ wil geen andere mening dan de zijne geventileerd zien op dit stukje www. en ik heb daar respect voor te tonen.
Een goede raad voor allen die hier willen reageren: wees vooral vriendelijk en meegaand. Wees begrijpend en warm. Ga niet tegen de mening van DQ in. Verwacht geen inhoudelijke tegenargumenten van DQ en dan gaat alles goed komen.
Vrijheid van meningsuiting wordt hier onder het mom van gevoelens de nek omgedraaid”
....
Ik las het en heb een poosje het geschrevene op me in laten werken. Was dít de manier waarop een kind van de Heer reageert? Dat kán toch niet? Temeer, omdat ik van mijn vriend na ruim 32 jaar met een gerust geweten kan zeggen, dat hij zó heel zeker niet in elkaar zit. Bovendien heeft de reageerder dat in alle discussies zelf ook mogen ervaren.
Dus: vanwaar deze ronduit rancuneuze en vijandige tekst en toon? Dat pást toch niet? Bij niemand, maar zeker niet bij een christen!
Men zegt wel eens: “Niets menselijks is ons vreemd.” Ik zeg dat zelf ook wel eens maar soms vraag ik me af of dat een constatering is, of een excuus...
Als het een constatering is, is het tegelijk een les om beter ons best te doen, maar als het een excuus wordt...
...wat blijft er dan nog over van 1 Korintiers 13, de liefde..??!
...en waar blijven dan die mooie vruchten, waar Galaten 5 over spreekt..?
Abonneren op:
Posts (Atom)